Magisch Myanmar,

P1030207

Al even probeer ik de juiste woorden te vinden. Hoe kan ik jou samenvatten, hoe kan ik jou schrijven, jou dichten? 

Onze eerste dagen waren wat ongemakkelijk. Het kostte even tijd om te voegen in jouw ritme, om mee te gaan met jouw uren van dag en nacht. Je kwam wat warrig op me over. Alsof je me wel verwachtte – ik voelde me ook welkom – maar je nog niet helemaal wist wat je aan mij had, en ik aan jou.

Er ging geen bus – of we wisten niet waar. Ik verstond niet wat je zei en jij verstond mij niet. Ik had moeite om de weg te vinden. Je liet ons wel een klein beetje zwemmen, wanhopig zoekend waar we onze reis moesten vervolgen. Zoekend hoe we morgen verder moesten, laat staan overmorgen.

Maar na een paar dagen had ik het begrepen. Je bracht me hierheen om eens goed los te laten. Alsof je zei “Toe maar vrouwke, hier kun je geen enkel houvast hebben. Spring op m’n rug en laat míj je de weg wijzen”. Dat ik je niet goed kon verstaan, dat ik je moest vertrouwen, maakte juist dat m’n ogen en oren nog meer openden. M’n zintuigen op volle kracht.

Dus daar gingen we. Op de scooter door jouw valleien. Paadjes op en af, op en af. Giechelend, juichend, vrij. Langs stupas en tempels. We wisten even niks uit te brengen toen de opkomende zon jouw landschap verwarmde. Ons verwarmde. In niemandsland liepen we langs chili plantages, droogden miljoenen rijstkorrels in de zon. Hoorden we belletjes van waterbuffels. Een herder die ons toeknikte.

Stapten we voor dag en dauw in een bootje van turquoise, varend over Inle Lake. Zagen we vissers, behendig en hardwerkend. De cadans van het water, de vrije waterhoentjes en het ruisen van de wind, legden zo’n mooi licht op jou, Myan.
Ja, ik ga je koosnamen.

En dan jouw baaien. Jouw baaien! Wil je me beloven dat die dezelfde blijven? Dat je niet naast je schoenen gaat lopen, dat je je niet rijker en groter laat maken? Je bent prachtig zo. Zo klein, liefelijk en vredig. Laat al die mensenmensen daarvan genieten, dat ze welkom zijn. Maar blijf het alsjeblieft doen met de nuchterheid die je ons toonde. Met de liefde die je hebt voor jouw prachtige stip op de wereldbol.

Ik heb losgelaten. Ik heb vertrouwd. Ben op je rug geklommen.
Myan, je bent bijzonder in je eenvoud. In je veelzijdigheid.
Ja, ik dicht je bijzonderheid toe.

Dankjewel en alle geluk, mooie!
Met liefs.

U leidt het water van de bronnen door beken / tussen de bergen beweegt het zich voort
Het drenkt alles wat leeft in het veld / de wilde ezels lessen er hun dorst
Daarboven wonen de vogels van de hemel / uit het dichte groen klinkt hun gezang
U bevloeit de bergen vanuit uw hoge zalen / de aarde wordt verzadigd en vruchtbaar
Gras laat u groeien voor het vee / en gewassen die de mens moet verbouwen 
 – Psalm 104: 10-14

P1030073

P1030176

P1030129

P1030266

P1030138

P1030290

P1030257

IMG_6827

P1030085

4 gedachten over “Magisch Myanmar,

  1. Nelleke vd Merbel

    Jorieke, wat een mooi verhaal, om stil van te worden ! Een schat aan indrukken en ervaringen mee terug genomen.
    Deze mooie reis ook weer koesteren !

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *