Lieve Jorieke, tien lentes jong,

Stop maar met huilen, meiske. Je kussen is alweer nat genoeg. Het was weer zover hè, vandaag?Ik zag het. Tijdens handwerken maakten ze stiekem je werkjes kapot. In de pauze mocht je niet met ze meedoen. En na de gymles had je niks om aan te doen – je kleren hadden ze onder de douche gezet. 

Elke avond blijft mama of papa bij je zitten, op een klein rood stoeltje. Wachten tot je in slaap bent gevallen. Met een klein stemmetje zeg je tegen hen dat je misselijk bent. Avond na avond. Dat is echt wat je voelt, maar later snap je dat het ergens anders vandaan komt.
Je wilt niet naar school.

Elke dag ben je bang voor de andere meisjes op school. Steeds niet mee mogen doen, steeds het mikpunt van nare pesterijen zijn. Letterlijk ziek ben je ervan. Van een vrolijk kind ben je stil geworden, en bang. Je wordt buitenspel gezet en dat maakt je nog onzekerder en nog meer een buitenbeentje. Je begint te overleven, en niet op een juiste manier. Als een keer iemand anders wordt gepest doe je snoeihard mee. Zó opgelucht dat jíj het even niet bent. En je begint dingen te verzinnen op school omdat je gezién wilt worden, de enige manier die je als kind kunt bedenken. Het doet me pijn dat bij je te zien. Onmacht speelt een spel met je.

Als je groter bent zul je tijdens je studie leren hoe dat sociaal gezien nou allemaal werkt – pestgedrag bij kinderen. Dat gaat je confronteren, maar het gaat je ook inzicht geven. Je zult inzien dat het net zo goed iemand anders had kunnen zijn, die uitgekozen was. Het was niet omdat je daadwerkelijk stonk, je daadwerkelijk onaardig was, of gek. En ook niet omdat je te slim of te dom of te gelovig of te dun was. Die inzichten zullen je later helpen om die andere meisjes te vergeven. Het zijn nog maar kinderen.

Je zult het je nu misschien niet voor kunnen stellen, maar je gaat rijk zijn later. Rijk aan heel veel vrienden. Die jou kiezen. Die naar je uitkijken. Die graag met je optrekken.
Begin je nu nog harder te huilen? Geloof me maar, ik beloof je, rijk zul je zijn.

Misschien maakt het je rustiger als ik je vast vertel dat je veerkrachtig gaat zijn. Als je naar de middelbare school gaat, vind je jezelf weer heel snel terug. Je maakt makkelijk vrienden en je geniet van veel leuks wat jullie ondernemen. Héél soms speelt een duiveltje met je. Dan vraag je je af waarom klasgenoten nou toch zoveel met je op willen trekken. Dan ben je bang dat ze je vroeg of laat zullen afdoen, dat ze er dan achter komen dat je toch niet zo leuk bent.

Maar die ideeën zul je gauw in de prullenbak kunnen kieperen. Dat komt omdat je familie je altijd heeft blijven voorhouden hoe gewenst je bent. Je hebt heel veel geluk gehad met hen. Je ouders en broers, maar ook met je oma’s, je ooms en tantes en je neven en nichten. Door hen word je gezien. Zij brengen je aan het lachen. Voor hen ben je nóóit te min. Houd je daar maar aan vast, hoor. Je bent geliefd – echt waar.

Ik kan je vast verklappen dat de periode tijdens je studie en daarna ook een gouden tijd zal zijn, wat dit betreft. Er staat je nog veel moois te wachten! De vriendschappen die je opbouwt krijgen een nog veel diepere laag. Puur en eerlijk. Vrienden die je op je kwetsbaarst zien, en op je mooist. Menig dag en nacht proost je met hen op het leven en op de vriendschappen die je gezamenlijk zo koestert. En hoog houdt.

Later zul je in de liefde nog wat zoekend zijn. Je zult er ten volle in willen springen, maar tegelijk een beetje bang zijn. Bang dat het niet genoeg is, zoals je bent. Een stemmetje die je laat horen dat je niet mee mag doen, of niet wordt gekozen – net als vroeger. Over deze afloop kan ik je nog niet al teveel vertellen, je zou het je oudere ik van een jaar of 50 kunnen vragen. Vast dat zij hele mooie verhalen voor jou in petto heeft, vertrouw daar maar op!

Ga zo maar lekker slapen, stop maar met huilen. Voordat mama nog een liedje van Elly en Rikkert met je zal zingen, laat ik je nog een foto zien van later. Kijk maar goed. Heb vertrouwen.

Je gaat de wereld zonnig tegemoet.

Met heel veel liefs,
Jorieke, zesentwintig zomers oud

Jorieke van Een Blog Van Melk En Honing (68 van 106)

 

15 gedachten over “Lieve Jorieke, tien lentes jong,

  1. Vionna

    Woww wat heftig!
    Super dapper van je om dit neer te zetten!
    Ik kan je wel vast wat verklappen over de toekomst: die zal net zo stralend zijn als jij bent!

    Reageren
  2. Laurie

    Wauw, Jorieke, ik zit hardop te huilen door het lezen van je stuk. Omdat ik het zo erg vind dat jij zo’n pijn bent aangedaan als meisje – maar ook omdat ik het zo mooi vind hoe je dit nu opschrijft, zonder wrok tegenover de pesters, met liefde voor jezelf op dat moment, met liefde voor jezelf nu. Ik vind je een heel lieve vriendin en ik ben blij met jouw vriendschap. Zeg dat nog maar even tegen je tien lentes jonge ik.

    Reageren
  3. Rebecca

    Lieve Jorieke, wat mooi en wat eerlijk… en helaas ook herkenbaar.
    Ook ik laat een traantje voor mijn tiener-ik.
    Wat een mooi inzicht geeft het om op zo’n manier achterom te kijken, en ons rijker gezegend te voelen dan we toen ooit konden dromen. Dat geeft hoop!

    x

    Reageren
  4. Judith

    Wauw Joriek!!!! Ben er eigenlijk een beetje stil van en weet niet zo goed wat ik moet zeggen. Zo dapper dat je dit zo durft te delen!!!! Je bent een topper!! Xxxxxx

    Reageren
  5. Korreltje

    Poe, wat een eerlijk en gedurfd verhaal zo op het grote wijde web. Petje af. Mooi geschreven. Wat zou het fijn zijn als dat meisje dit had gelezen. Maar misschien wist ze het toch al een klein beetje via de rest van de familie… ik hoop het. En wat siuper dat ze zich snel herpakt heeft en geen blijvende schade heeft opgelopen. Zou willen dat dat nooit nergens meer gebeurde, dat gepest van kinderen (laat staan van grotere mensen). Wat kan dat een mens beschadigen….

    Reageren
  6. Nynke

    Kippenvel Jorieke! Heel dapper van je om dit te delen :) En ik kijk uit naar de brief van je vijftigjarige ik aan je zesentwintigjarige ik. Benieuwd naar je mooie (liefdes) verhaal 😉

    Reageren
  7. lia

    Lieve Jorieke, prachtig, ontroerend, dapper zijn de eerste woorden die bij me opkomen, en een brok in mijn keel natuurlijk en tranen die hoog zitten. Moeilijke tijd voor ons als ouders ook, zittend naast je bed voel je je dan zo machteloos! Helaas nog steeds een hot item en nog steeds niet op te lossen. Zo triest voor hen die ermee te maken hebben. Gelukkig ben je er heel sterk uitgekomen en heb je daarna een goede middelbare schooltijd gehad. Ook ben ik de 2 meisjes (M. en M.) die een klas hoger en lager zaten dan jou nog steeds dankbaar dat ze jou opvingen als je eigen klasgenoten je buitensloten. We zijn supertrots op jou en dit was weer een heel mooi verhaal op je prachtige blog. Er schuilt een auteur in je, en een goede ook! Liefs en dikke kus!

    Reageren
  8. Frans

    Lieve Jorieke, je bent als een bloem die opengaat en steeds mooier wordt. Je laat andere mensen genieten van je kleuren en maakt hen daar heel blij mee. De onzekerheid na het pesten blijft bij velen meespelen in hun verdere levensloop. Je hebt ermee om leren gaan en bent nu inderdaad een rijk mens.
    En wat de liefde betreft: de jongen die jou krijgt mag wel heel dankbaar zijn met zo’n grote schat! Eigenlijk is de vergelijking met een mooie bloem nog te min want die vergaat. Het is meer als een diamant. Van welke kant je die ook bekijkt en welk licht er ook op schijnt, hij schittert altijd.

    Reageren
  9. tante Ina

    lief nichtje Jorieke..je drie neven zaten op een wat slordige binnenstadsschool, nooit glanzende feestjes enzo. Wel plek voor alle kinden, hoe ze ook waren. Ik was leesmoeder voor kindjes met moeite, en jouw neefjes zeiden vol ontzag “deze kinderen zijn vast heel knap dat ze speciale aandacht krijgen”. Daarom doet het me pijn dat jouw school onvldoende aandacht had voor elk kind, waardoor een kind kan gaan denken dat het aan hem of haar ligt…Je hebt dit overwonnen, mede dankzij je familie, al op je middelbare school heb je met je acteurstalent zo geschitterd. En toch blijft het voelbaar, maar als je het om kunt vormen tot een gave, wordt verdriet tot een talent. En dat doe jij!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *