Hier aan de kust

JORIEKE – Het strand. Wat liggen daar voor mij ontelbaar veel herinneringen. Ik ben er opgegroeid en heb al behoorlijk wat stappen gezet op de Zeeuwse stranden. Het is er 365 dagen zilt geluk: in weer en wind, tijdens lentebriesjes en tijdens dagen dat je snakt naar wat verkoeling.

Strandwandeling 13
Als kind pakte ik na schooltijd mijn emmertje en ging ik samen met mijn moeder eventjes naar het strand. Zij lekker lezend in de stoel, ik die oliebollen, taartjes en koekjes voor haar bakte. In het weekend schepte ik kuilen met mijn broers en neven en zwom ik met tantes in zee.

Strandwandeling 03

Strandwandeling 04

Strandwandeling 05

Strandwandeling 06Om nog maar te zwijgen van de geheime hut die ik met mijn neefjes had in de duinen. De jaarlijks terugkerende lange strandwandelingen met de hele familie in het voorjaar – met dagen van sneeuw en hagel of juist helderblauwe luchten. Mijn dagelijkse wandeling tijdens het leren van mijn eindexamens, om daarna met rode wangen en een frisse neus weer verder te kunnen leren. Mijn nicht die op een mooie zomerdag een berichtje stuurt of we weer allemaal naar het strand vertrekken. De nachtelijke wandelingen terug van Concert at Sea, zingend en lachend met vrienden uit Amsterdam. 

Strandwandeling 07

Strandwandeling 08

Strandwandeling 09

Wende Snijders schreef eens een stuk over Terschelling. Deze tekst hangt al jaren in mijn huisje, omdat het precies verwoordt waarom ik zo gelukkig word van stappen in het zand:

Een plek waar de wind door je hoofd waait
waar je droomt zoveel je kan
waar je bent wie je bent.
Een plek van zand, van zee, van lucht, van aarde, van vuur
een plek waar je nooit verdwalen kunt.
Een plek waar de vrijheid woont; Daar wil ik zijn
En als ik daarvan vertrek,
neem ik die plek mee – overal waar ik nog komen ga.

Strandwandeling 10

Strandwandeling 11

Strandwandeling 12

Strandwandeling 15

Strandwandeling 16

Strandwandeling 17Nu ik al zo’n zes jaar niet meer dicht bij het strand woon, koester ik misschien nog wel meer deze fijne plek in Nederland. Zet ik voet op Zeeuwse bodem, dan word ik blij van het idee dat het strand weer op loopafstand is en dat ik op ieder moment even kan kijken hoe de zee er bij ligt. In weer en wind!

Heb jij ook een plek waar je graag heen gaat; een bos, weiland of park misschien? Wat herinneringen van vroeger oproept, of juist van de laatste tijd? En ben je er onlangs nog geweest? Plan dit weer eens in, op een fijn zondagmiddagje bijvoorbeeld. Laat ons bij de reacties weten waar dit is of stuur ons (zeghetmaar@eenblogvanmelkenhoning.nl) een foto van jouw lievelingsplek: vinden we leuk!

Laurie zegt: ik had vroeger een hekel aan strandwandelen, omdat we altijd een gloeiend eind één kant op sjouwden, en dan moesten we datzelfde eind weer terug, over hetzelfde zand. Maar sinds ik – jawel jawel – ontdekt heb dat je ook heen of juist terug door de duinen kunt, of door dorpen en weilanden, heb ik meer rust tijdens het wandelen.

Eén keer liep ik met Gertjan over het strand van Vlieland en we hadden een tégenwind, we konden bijna niet lopen. Maar het was heerlijk. In het cafeetje waar we daarna waren, kwamen we erachter dat het zand overal zat, dat onze sokken nat waren en dat we knalrode wangen hadden. Maar wat voelt dat fijn. Sokken over de verwarming en een kop thee besteld. Mm. 

4 gedachten over “Hier aan de kust

  1. Lia

    wat heb je dat weer prachtig verwoord meid, en zulke mooie foto,s. Mooie schelpcompositie heb ik gemaakt toch? Ook ik bewaar zeer dierbare herinneringen aan de strandbezoekjes toen jullie nog klein waren, wat een prachtige tijd!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *