Fijne zondag voor een blog van melk en honing

LAURIE – Jorieke en ik vinden het allebei heel leuk om stukkies te tikken. Over sleutelbossen, over zelfgemaakte cake of schoonmaken. Dus hoezee! Gelukkig hebben we een blog. Maar, vonden we, soms mist er een beetje persoonlijkheid. De blogs die ik zelf lees, zijn vaak blogs waarin het gaat over, nou ja, gewoon, ‘de dagen’. Van iemand. Ik hou van blogs waarin ik lees wie iemand is en wat-ie zoal doet. 

Blogweekend (9 van 17)

Daarom besloten we ook eens te beschrijven hoe Jorieke en ik samen werken aan ons blog. Ik vind dat wel een beetje eng, want het moet geen blog worden van kijk ons eens een interessant leven hebben, wat wel een gevaar is – ook bij de blogs die ik lees. Goed. Jorieke schreef al mooi over de zaterdag van ons weekend en ik vertel iets over de zondag.

Zondag! Mensen die gelezen hebben dat we aan het vasten zijn, weten dat we heel blij waren: vandaag hoefde dat even niet. Ik trok een mooie blauwe jurk aan, dat mocht weer. Jorieke begon de dag met een heerlijke kop warme thee in plaats van haar vasten-water. Als ontbijt hadden we duizend-en-één ingrediënten om in de Griekse yoghurt te storten. Lijnzaad, sesamzaad, zonnebloempitten, suiker, palmsuiker, appel, kiwi, nootjes, kaneel, havermout. Gewoon heel de voorraadkast op tafel gezet, eigenlijk.

Blogweekend (1 van 17) Blogweekend (2 van 17) Blogweekend (3 van 17) Blogweekend (4 van 17) Blogweekend (5 van 17) Blogweekend (6 van 17)We waren vroeg opgestaan, maar alsnog moesten we spoeden voor de kerk. Zo gaat het nou altijd bij mij. Het bord hieronder stond ons te verwelkomen bij de Refajah-gemeente. Dat vind ik altijd zo’n lief idee van onze kerk. Ik word er elke keer vrolijk van. Leuk om nu eens met een vriendin naar de kerk te gaan, die ook oog had voor het mooie bord-idee, in plaats van met Gertjan en z’n vrienden die er zomaar langs lopen. Ha.

foto 1Mooi om Jorieke te laten zien waar Gertjan en ik naar de kerk gaan. Dat voelt altijd fijn. De preek kikte me ertoe aan om toch eindelijk over mijn vastentijd te gaan bloggen. Ik zat daar een beetje mee in mijn maag en durfde niet meer zo goed. Wonderlijk hoe een bepaald woord je zo soms rustig kan maken.

Weer thuis. Ik was ziek, of ‘lang niet fit’ – zoals ze dat hier in Groningen noemen, of  ‘zo min als pudding’ (haha). Hieronder zie ik ineens ook wel dat ik wat bleekjes was. Op dat moment zat ik van mezelf te balen dat het allemaal niet lukte zoals ik wilde en dat ik zo weinig energie had. Maar als ik nu weer terug kijk naar die foto en naar dat moment, denk ik: o ja. Je was gewoon ziek. Kennen jullie dat?

Nou ja, deze intro om te vertellen dat ik tijdens mijn vasten-periode maar drie setjes kleding draag. En eigenlijk om te vertellen dat dat betekent dat ik in de vastentijd ook geen ‘lekkere huisbroek’ meer aantrek als ik me min voel. Maar dit was de zondag, dus vandaag mocht het wel. Hoe mooi mijn jurk ook stond, na de kerk vloog ik naar boven om een joggingbroek en veel te grote trui aan te trekken. Wat kan dat toch comfortabel zitten. Fijn om zo bewust van te zijn. Blogweekend (7 van 17)

 

 

Kip marineren voor de gyros. Blogweekend (8 van 17) Jorieke als een kind zo blij met verse sinaasappelsap na weer een week lang koud water.Blogweekend (9 van 17)Terwijl de kippetjes hun marinade in zich opnamen, dachten wij na over het christelijke element in ons blog. Op welke manier geven we ons geloof vorm in dit blog? We begonnen met een gebed van pray as you go, waarin dit lied klonk:

I have no hands but yours
I live my life through you

Mooi. Daarna hebben we tijd genomen om afzonderlijk van elkaar na te denken over God. Om wat te bidden, wat te denken, wat te genieten, wat te lezen. Jorieke werd geraakt door dit lied uit honderdvijftig psalmen vrij van Huub Oosterhuis: Blogweekend (10 van 17)

 

Mijn hart werd geraakt door deze mooie tekst van Anselm Grün:

foto 2

Na onze bid en chill-sessie spraken we over onze uitkomsten. We vonden het allebei gaaf dat we schrijven over dingen waar wij heel erg blij van worden en dat we dié dingen allemaal van God hebben gekregen. Daarnaast willen we in ons blog zijn als een ‘gewone vriendin’. Op het internet, via succesverhalen op Facebook en prachtige foto’s op Pinterest, lijkt het alsof alles bij anderen altijd goed gaat. Alsof problemen niet bestaan en alsof het mogelijk is om een flawless leven te leiden. Daar worden heel veel vriendinnen van ons – en wij zelf – best ‘ns sip van.

En het is niet wáár – een vlekkeloos leven bestaat niet. En iedere vrouw heeft haar verhaal – we zijn kwetsbaar en doen dingen verkeerd en zijn soms niet blij. Met dit blog willen Jorieke en ik elkaar en wie weet ook lezers bemoedigen om naar God te kijken. We willen laten zien dat iedere vrouw waardevol is, in Gods ogen en in die van ons. Wat jij te vertellen hebt, is waardevol. Dat gevoel.

Via dit filmpje kwamen we bijzonder genoeg op deze pagina uit die aansluit bij deze gedachte. Het staat vol met filmpjes over vrouwen die hun verhaal vertellen. Nu zijn dit wel allemaal spectaculaire verhalen, met drugs en seks en weetiknietwat. Dat is nou ook weer niet bij iedere vrouw het geval: het gaat ook wel eens goed. Maar het laat wel zien dat iedere vrouw waardevol is.

Blogweekend (11 van 17)

Nou en na dit dromerige gedroom sloten we de dag af met alweer een kies en combineer-maaltijd. Mmmm, gyros met duizend-en-één dingetjes voor erbij. Met een soort wraps-brood-dingen (geen idee hoe ze heten) van de turk op de markt. Mmmmmmm. Een mooi amen op het weekend.

Blogweekend (12 van 17) Blogweekend (13 van 17) Blogweekend (14 van 17) Blogweekend (15 van 17) Blogweekend (16 van 17) Blogweekend (17 van 17)

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *