De banenzoektocht van een starter

 

P1000083

God laat geen losse eindjes.

Al zijn ze nog zo warrig, vlassig, afgebrand of afgeknipt: op de een of andere manier kan het altijd nog geknoopt worden. Zoekt Hij met een eindje naar een volgend beginnetje, om een mooie nieuwe strik (of stevige knoop, gebeurt heus ook wel eens) te leggen.

Het is een zin die steeds vaker bij me opkomt. En hoe langer ik erover nadenk, hoe bijzonderder het wordt. En hoe rustiger het me maakt. En gelukkiger.

Sinds ik ben afgestudeerd in 2012 (klinische pedagogiek) heb ik een behoorlijke banen zoektocht gehad. Gelukkig, gelukkig heb ik nooit op de bank hoeven zitten. Ik werkte eerst een paar maanden als vrijwilliger in Afrika. Daarna kon ik vrij snel bij de Randstad Holding aan de slag. In een hele andere tak dus, maar alsnog een plek waar ik veel leerde. Over zakelijk denken, beleidsvorming en bedrijfsvoering. Iets waar ik, in de zorg, zeker nog mijn vruchten van kan plukken en waarvan ik het goed vind dat ik ook die invalshoek kan gebruiken. Een stukje touw, vastgeknoopt aan de rest, en alsnog net zo relevant voor waar ik nu sta en wie ik nu ben, in werkopzicht.

Tussendoor, en daarna, kwam er ook een tijd van kortlopende projecten of plekken die meer raakvlakken hadden met mijn afstudeerrichting. Verschillende werkervaringsplekken en deeltijdbanen, allemaal om zo veel mogelijk ervaring op te doen. Netwerken netwerken netwerken. Geleid mogen worden van de ene baan naar de andere baan. Knoop na knoop, strik na strik.

‘Doe wat je hand te doen vindt, en doe het met volle inzet’ – Prediker 9:10a

In Afrika werkte ik met een doelgroep waar ik een enorme drive voor voelde en die me aan het hart ging. Toen ik terug kwam in Nederland, wist ik bijna zeker, hier moet ik iets mee. Want deze problematiek is in Nederland net zo relevant. In september vond ik een baan in dit werkveld, en wat ben ik blij met die plek! (Ik blijf bewust een beetje vaag over de inhoud van mijn werk. Als je nieuwsgierig bent, mail me gerust, ik vertel er heel graag over. Maar ik schrijf er niet over op mijn blog, omdat het een precaire doelgroep is en het niet de bedoeling is dat betrokkenen privé dingen over mij kunnen opzoeken en lezen op internet). 

Irritant is wel, dat vaste contracten haast niet meer van deze tijd zijn. Elke drie maanden is het weer even spannend of ik kan blijven of dat ik genoodzaakt ben om naar andere banen op zoek te gaan. En dat is soms echt héél erg stom. Ik probeer me erbij neer te leggen dat het nu eenmaal zo gaat. Het doet een enorm beroep op de ambitie om, ook juist hierin, te vertrouwen dat God geen losse eindjes laat. Na 3 maanden komt er steeds weer een nieuw touwtje, zij het van dezelfde wolsoort of misschien in de toekomst een keer één van een héle andere categorie.

Maar dat God in dit alles, de schakel is, dat maakt me rustig. En gelukkig. Op momenten dat alle financiële spelletjes rondom contracten om te huilen zijn, of wanneer ik wanhopig afvraag waar ik nou toch over 5 jaar zal staan, grijp ik daarop terug. Ik hoef nog niet te weten wat er in de toekomst gaat gebeuren, alleen te vertrouwen dat er hoe dan ook weer nieuwe touwtjes volgen.

Opdat mijn draad die ik achterlaat in de wereld langer en langer mag worden, kleurrijk en stevig.

Met alle eer aan de Knopenlegger.

 

8 gedachten over “De banenzoektocht van een starter

  1. Christine

    Mooi geschreven, Jorieke! Elke keer weer spannend hè, wat voor soort knoop er nu gelegd gaat worden! Gelukkig is God heel wat creatiever dan wij en is het resultaat vaak mooier dan we ooit hadden kunnen dromen!

    Reageren
  2. Jedidja

    Dank je wel voor dit mooie blogje. Heel herkenbaar, uit de verhalen mijn dochter en telkens weer die spanning rond het hebben of houden van contracten. Ik ga deze post naar haar doorlinken omdat je er ook zulke mooie dingen inzet over het geloof. Misschien een bemoediging voor haar. En zelf vind ik het ook mooi :-)

    Geniet je vandaag van het mooie weer? I hope so!

    Reageren
    1. Jorieke Bericht auteur

      Hoi Jedidja, ja die spanning, dat is soms zo frustrerend en lastig hè! Ik kan me ook voorstellen dat het voor de ‘mensen eromheen’ die meeleven ook geldt! Wens haar succes! (en dochter van Jedidja, als je dit leest ;), succes hoor!)

      Reageren
  3. Ina

    lieve Jorieke, alle losse eindjes lijken soms onbegrijpelijk. Vaak zie je pas later het patroon. Je doet veel ervaring op en hebt veel talenten. Het patroon zal later wel zichtbaar worden.

    Reageren
    1. Jorieke Bericht auteur

      Heel erg mooi gezegd! Net als de vergelijking met een borduurwerk; aan de achterkant een rommeltje, aan de voorkant een prachtige plaat!

      Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *