Als er niks meer over is

Hé, hoi, dat is even geleden. Ik ben benieuwd hoe het met jullie is, en als je aan het vasten bent, hoe dat je vergaat.

Als er niets meer over is

De afgelopen twee weken denk ik na over een gesprek dat ik voerde met een vriendin. Ik probeer steeds de juiste woorden op papier te zetten, maar het gaat in vlagen en dat wát ik er precies mee zou willen zeggen, komt nog niet op. Misschien helpt het als ik maar gewoon begin. 

Dit is wat me bezig houdt:

Wat zou ik (nog) waard zijn, als er niks meer van me over is?

De vastentijd is een tijd om bewuster na te denken over de kern. Een pas op de plaats.
Wie ben ik, waar kom ik vandaag? Wie ben ik voor God, ben ik waar Hij me hebben wil?
Ben ik waar Hij wil dat ik heenga?

Wie is Jorieke als er niks meer van me over is? Als het puur en alleen mijn hart nog is die klopt? Mijn lichaam van ’t noodzakelijke voorziet? Als ik me zou ontdoen van alle laagjes zekerheid die ik om me heen heb verworven?

Wie ben ik, zonder een fijn huis? Zonder het uitoefenen van mijn beroep? Zonder een likje mascara en anti-wallencreme? Zonder een gezond lichaam, dat zich fit en strak voelt, dat kan trainen voor de kwart marathon?

Wie ben ik zonder kunnen dromen over de toekomst? Omdat er even niks meer te dromen valt? Omdat je (ongeneeslijk of chronisch) ziek bent? Omdat je al blij bent dat je het einde van de dag een beetje pijnvrij hebt gehaald? Dat het vandaag is gelukt om jezelf te wassen? En dat je morgen weer verder ziet?

Wat als ik kapot gestreden zou zijn? Ik afstand zou moeten doen van wie ik dacht dat ik was, met mijn gezondheid, mijn baan, mijn kansen? Als er niks meer te verliezen is?

Wat ben ik dan waard?

Niks?

Zou het mij dan lukken om in te zien, dat ik in mijn niets, voor God nog steeds alles ben?

En dat ik dan, in mijn niets, Zijn alles ben?

Ik denk niet dat me dat zou lukken.
Omdat ik mijn zijn en wie ik ben, koppel aan wat ik doe. Van wat er om me heen is. Van wat ik te dromen en te verlangen heb.

Die vriendin, met wie ik dat gesprek voerde, zat wel op dat niets.
Op het nulpunt – ziek en uitgeput.
Niks meer te verliezen.

We praten over die tijd. Hoe dat was. En hoewel ze er, deels opkrabbelend, nog middenin zit, kijkt ze me met rustige ogen en vol vertrouwen aan. En dan zegt ze:

“Maar het leven is zo mooi Jorieke. Zó mooi”

Diezelfde avond moet ik hierom huilen. En twee weken later houdt deze uitspraak, vergezeld met die blauwe ogen vol hoop, me nog steeds bezig.

Hoe ongelóóflijk moedig, krachtig, dapper én inspirerend ben je, als je dat met zoveel vertrouwen uit kunt spreken. Dat je kunt zeggen: mijn leven heeft zin. Zelfs op mijn slechtste momenten, als er niets van mij over is, ben ik waardevol. Is het leven waardevol.

Zou ik dat zelf met zoveel overtuiging kunnen zeggen? Met zoveel kracht? Ik wéét dat ik dit mag geloven, maar het daadwérkelijk geloven? Dat wie ik in wezen ben, goed genoeg is? Dat in Gods liefde zijn en alleen voor Hem te ademen, genoeg is?

Lieve vriendin: ik vind je ongelooflijk dapper, een voorbeeld, een baken van rust, vertrouwen en hoop. Ik zet spreekwoordelijk duizend petten voor je af.

Dankjewel dat je me laat zien dat een mens, juist ook in een dieptepunt, het Hoogste kan aanschouwen.

En dat het Liefde is, die zich altijd weer naar buiten vecht (om een mooie tekst van Stef Bos aan te halen – lied van Job, prachtig :)).

Dankje, heel erg dankjewel. -X-

Lied van Job 
Nu ik alles heb verloren

En de stilte mij verwacht
En ik mijzelf heb teruggevonden
Daar waar ik dacht dat ik niet was

Nu ik alles los moet laten
En het donker mij omarmd
Alle grond is weggeslagen
Moe gevochten en gestrand 

Sta ik in de open vlakte
Weet niet wat nog te geloven
En ik heb niets meer te verliezen    
Dus ik geef me beter over

Nu ik de grens heb leren kennen
Tot waar mijn handen kunnen gaan
Nu ik weet wat mij te doen staat
Gebouwd op wat ik heb gedaan

Nu ik zie hoe op het nulpunt
Ik door de leegte word gered
En verbaasd ben hoeveel liefde
Zich altijd weer naar buiten vecht

5 gedachten over “Als er niks meer over is

  1. tante Ina

    Prachtig Jorieke. Zoals je weet werk ik met kwetsbare mensen. Soms draai ik dit lied ook met hen. Mooie teksten van Stef Bos. Mooi dat je je vriendin zo kan steunen.

    Reageren
  2. Frans

    Wat heb jij toch mooie momenten met je vriendenkring. Om te koesteren.
    En aan je ringvinger zien we dat je nog verbonden bent met je Zeeuwse roots.
    ook mooi!

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *